Kleindochter hield Astrid Holleeder jarenlang op de been

Tekst: Evelien Berkemeijer

14/05/2026

Na tien jaar in de schaduw van angst en anonimiteit te hebben geleefd, laat Astrid Holleeder weer van zich horen. De 60-jarige vertelt in Nouveau waarom ze besloot niet langer binnen te blijven.

Jarenlang hield één gedachte haar op de been: haar kleindochter. Astrid Holleeder wilde haar beschermen tegen de mogelijke gevolgen van een aanslag.

Lees ook: Astrid Holleeder geniet weer van vrijheid na jaren angst

Astrid Holleeder leefde met een doel

De stip aan de horizon was al die tijd haar kleindochter, die aan epilepsie lijdt. Astrid vreesde dat een heftige schrikreactie ernstige gevolgen voor haar zou kunnen hebben. ‘Ik wilde niet dat er iets zou gebeuren waarvan zij zo zou schrikken dat ze een heftige aanval zou krijgen, met hersenletsel als gevolg.’

Een keerpunt na verjaardagen

Toen haar kleindochter twaalf werd en Astrid zelf zestig, veranderde er iets. Na jaren van voorzichtigheid nam ze een besluit over de tijd die haar nog rest. ‘Ik dacht: ik heb misschien nog tien goede jaren, die ga ik echt niet binnen zitten.’ Voor Astrid werd het moment bereikt waarop angst niet langer alles mocht bepalen. Ze besloot weer naar buiten te treden, ondanks het gevaar dat daarmee gepaard kan gaan. ‘Echt, dan word ik liever doodgeschoten.’