Isa Hoes over vijftien jaar rouw: ‘Het verdriet gaat nooit weg, het hoort bij mijn leven’

Tekst: Evelien Berkemeijer

16/07/2026

Vijftien jaar na de zelfdoding van Antonie Kamerling kijken Isa Hoes en hun zoon Merlijn terug op hun rouwproces. Tegenover het AD vertellen zij hoe het verdriet hun leven heeft veranderd en waarom rouw nooit helemaal verdwijnt.

Voor rouw bestaan volgens Isa Hoes geen vaste regels. Ieder verlies is anders en iedereen probeert op een eigen manier verder te gaan. ‘De dood van een geliefde overkomt je. Erna weet je niet wat je moet doen. Je weet alleen dat je ’s morgens moet opstaan voor de kinderen. Want die moeten door.’

Lees ook LINDA. maakt pijnlijke fout met naam Antonie Kamerling, Isa Hoes: ‘Zoek het even op’

Schrijven hielp bij het verdriet

Na het overlijden van Antonie gingen Isa en haar kinderen Merlijn en Vlinder ieder op hun eigen manier door diepe dalen. Merlijn sloot zich af voor de buitenwereld en vluchtte in blowen en sporten, terwijl zijn moeder haar verdriet van zich afschreef. Samen deelden zij hun ervaringen in Je bent niet alleen, waaraan onlangs nieuwe hoofdstukken werden toegevoegd. Daarmee willen zij anderen steunen die niet weten hoe ze met hun verdriet moeten omgaan.

Praktische hulp maakte verschil

Isa vertelt aan het AD dat vooral de aanwezigheid van anderen haar hielp. ‘Veel mensen in de omgeving schrikken van de dood. Ze denken: oh, hoe moet ik omgaan met degene die zo’n groot verlies moet dragen? Maar je hoeft niet direct iets te zeggen. Als je er maar bent, zodat je kunt laten weten: je bent niet alleen.’ Ook praktische hulp bleef haar bij. ‘Dat er boodschappen werden gedaan, dat er voor me gekookt werd. Het was heerlijk dat ik daar niet over na hoefde te denken. Want direct na het overlijden ben je verdoofd.’

Merlijn stelde zijn rouw uit

Merlijn merkte dat zijn omgeving na verloop van tijd steeds minder over zijn vader sprak. Ook op school voelde hij zich onvoldoende gezien. ‘Het komt sneller dan je denkt: het moment dat er om je heen niet meer over de overledene wordt gepraat. Of dat er niet meer naar jou gevraagd wordt.’ Tegelijkertijd ziet hij nu dat hij anderen niet makkelijk toeliet. ‘Ik kon mijn pijn niet aan, ik wilde er niet over praten, duwde het weg, sloot me af.’ Uiteindelijk hielpen gesprekken, films van zijn vader en begeleiding door rouwcoach Tim Overdiek hem om zijn gevoelens serieus te nemen.

‘Rouw hoort bij ons’

Ook na vijftien jaar kan het verdriet Isa nog onverwacht overvallen. ‘Hoe kan dat nu, na zo lange tijd nog, wanneer is dat nu eens klaar? Nu weet ik: het verdriet gaat nooit weg, het hoort bij mijn leven. Rouw hoort bij ons, het mag er altijd zijn.’ Toch ziet zij ook hoeveel ze in de afgelopen jaren heeft geleerd. ‘Ik heb mezelf leren kennen en ben gegroeid.’ Merlijn voelt naast het gemis eveneens dankbaarheid. ‘Uiteindelijk gaat het erom dat je verder kunt met de mensen om je heen, op een manier die voor jou werkt.’

Over Isa Hoes en een recente relatiebreuk: