Helga van Leur dacht niet dat ze geschikt was voor televisie: ‘Je bent geschift’

Tekst: Evelien Berkemeijer

25/05/2026

Helga van Leur zag zichzelf aanvankelijk niet snel voor de camera staan. Dat vertelt ze aan Libelle.

De weervrouw kreeg destijds van haar baas te horen dat hij haar geschikt vond voor de media. Zelf was ze daar helemaal niet zo zeker van. Uiteindelijk besloot Helga van Leur de kansen die ze kreeg toch te zien als een leerschool.

Lees ook: Helga van Leur openhartig over vliegschaamte

Verlegen van aard

‘Je bent geschift, dacht ik toen mijn baas destijds zei dat hij me geschikt vond voor de media. Van nature ben ik ontzettend verlegen, ik duik liever weg dan dat ik op de voorgrond treed. Ik ben energiek, dat wel, maar daarachter zit een hoop onzekerheid: kan ik het wel? Ik zocht de spotlights dus zelf niet op, maar kreeg wel kansen: radio, een screentest voor televisie. Daardoor kreeg ik zoiets van: nou, kom maar op dan. Ik zag het allemaal als een leerschool.’

Tekst gaat verder onder video.

Veilige studio

Voor de camera staan voelde in het begin ‘heel bloot’, vertelt Helga. Toch hielp de studio haar daarbij. ‘Gelukkig is een studio een veilige ruimte, met hooguit een paar mensen. Bovendien werd ik opgevangen door mijn fantastische collega Peter Timofeeff, die me direct een knuffel gaf en zei: ‘We gaan het samen leuk maken.’ Peter was nooit jaloers en altijd behulpzaam: zijn aantekeningen waren mijn aantekeningen. Eén brok collegialiteit, dat zie je niet veel. Ik voelde me heel veilig.’

Wennen aan bekendheid

Ook aan de bekendheid die bij haar werk kwam kijken, moest Helga wennen. ‘In de studio merk je niet dat je een bekend gezicht krijgt, dat gebeurt buiten, in de supermarkt, bij lezingen. Ik weet nog dat ik mijn eerste fanmail kreeg, helemaal uit Duitsland – ik wist niet wat ik meemaakte. Ik herinner me ook een moment dat ik zwanger was, door de supermarkt liep en merkte dat een aantal medewerkers om me heen cirkelden. “Is ze het?” hoorde ik ze fluisteren. Ineens vloog het me aan. Ik zette mijn boodschappen neer, vluchtte de winkel uit en belde mijn man om te zeggen waar hij de boodschappen kon ophalen. Ik trok het even niet. Een week later ben ik daar gewoon weer boodschappen gaan doen, hoor.’