Dyantha Brooks openhartig over paniekaanvallen: ‘Ik was alles wat ik nooit had willen zijn’
15/10/2026
Dyantha Brooks heeft een moeilijke periode achter de rug. De Shownieuws-presentatrice kreeg na lichamelijke klachten steeds meer last van angst en paniekaanvallen. In gesprek met LINDA vertelt de 38-jarige presentatrice hoe ze daardoor tijdelijk nauwelijks nog functioneerde.
De zorgen over haar gezondheid begonnen nadat ze in juni 2025 een hernia kreeg. Hoewel een behandeling aanvankelijk hielp tegen de pijn, zorgden de hormonen er volgens Dyantha Brooks voor dat ze zich steeds onrustiger voelde. De angst nam vervolgens een steeds grotere plek in haar dagelijks leven in.
Zorgen over haar gezondheid
Voor haar hernia kreeg Brooks een ruggenprik met cortisol. De pijn nam daarna af, waardoor ze de opnames van Stars on Stage kon starten. Toen het effect van de medicatie na zes weken verdween, kreeg ze een tweede prik. Kort daarna merkte ze dat ze zich opgejaagd en angstig voelde. ‘Dat betekende ook: nóg meer hormonen in mijn lichaam, waardoor ik me opgejaagd en onrustig begon te voelen. Door mijn zwangerschappen wist ik al dat ik gevoelig ben voor hormoonschommelingen, maar ik had geen idee dat het ook mijn angstgevoelens zo zou triggeren.’
De situatie werd ernstiger toen Brooks op een dag haar linkerbeen niet meer kon bewegen. Ze besloot daarop haar huisarts te bellen. In november 2025 onderging ze verschillende onderzoeken, waaronder MRI’s, hersenscans, een echo en hartonderzoek. Hoewel artsen iets ‘ongebruikelijks’ ontdekten, moest ze vervolgens wachten op een afspraak met de cardioloog. Die wachttijd maakte haar angst alleen maar groter. ‘Ik had geen enkel vertrouwen meer in mijn lichaam, had geen idee wanneer en of dit ooit nog zou stoppen.’
Steeds meer paniek
Twee weken na de medische onderzoeken kreeg Brooks haar eerste paniekaanval. De afspraak met de cardioloog werd vervolgens meerdere keren verplaatst, waardoor ze uiteindelijk twee maanden op duidelijkheid moest wachten. Uit het onderzoek bleek dat ze geen hartpatiënt was. Wel bleken er een verdikking en een gaatje in haar hart te zitten, die jaarlijks gecontroleerd moeten worden.
Hoewel Brooks opgelucht was, verdwenen haar klachten niet. ‘Toch liep ik vooral opgelucht het ziekenhuis uit. Ik kon mijn leven weer oppakken, dacht ik. Maar de paniekaanvallen bleven komen.’ Ze bleef intussen werken en wilde zich niet laten tegenhouden door haar klachten. Toch kreeg ze steeds meer negatieve gedachten over zichzelf. ‘Ik had net een boek geschreven over hoe je je als vrouw lekker in je vel kunt voelen door te sporten, een bepaalde manier van leven te omarmen. En dan dit. In die periode kreeg ik vaak dm’s van vrouwen die zeiden dat ik hen motiveerde en inspireerde. Ze moesten eens weten, dacht ik, Jesus, what a fraud!’
Therapie brengt inzicht
Uiteindelijk besloot Brooks professionele hulp te zoeken. Via haar omgeving kwam ze terecht bij een therapeut. In eerste instantie vond ze het lastig om toe te geven dat ze hulp nodig had. ‘Dat voelde als een zwaktebod. Ik was toch de vrouw die andere vrouwen wilde leren dat je zelf in charge bent, dat het leven maakbaar is? Dus ik zou mezelf herpakken, ik kón dit. Niet dus. Ik huilde veel, had paniekaanvallen, ik was alles wat ik nooit had willen zijn.’
Tijdens de gesprekken werd duidelijk dat haar angst niet alleen te maken had met haar recente gezondheidsproblemen. Brooks ontdekte dat ze al veel langer spanning en paniek met zich meedroeg. Zo hadden het herseninfarct van haar vader en het meemaken van een zelfmoord grote indruk op haar gemaakt, zonder dat ze deze gebeurtenissen ooit goed had verwerkt. ‘We kwamen er gaandeweg achter dat ik al veel langer met paniek in mijn lichaam rondloop. Blijkbaar heb ik al die eerdere ellende gewoon in een innerlijke rommelkast opgeslagen en de deur dichtgedaan.’
De therapie had snel effect. Na haar eerste sessie kreeg Brooks geen paniekaanval meer. ‘Dat is bijna niet te bevatten, omdat ik dacht dat dit er voor de rest van mijn leven bij zou horen.’ Ze weet dat angstgedachten niet volledig zullen verdwijnen, maar heeft naar eigen zeggen geleerd hoe ze ermee kan omgaan. ‘Het is work in progress: angstgedachten zullen altijd bij mij horen, maar ik heb nu wel handvatten om ermee om te gaan.’
Uit andere media
