André van Duin gebruikte typetjes jarenlang als bescherming

Tekst: Evelien Berkemeijer

27/05/2026

André van Duin heeft jarenlang veel durven zeggen en doen via zijn typetjes. Hij legt nu uit dat hij zichzelf daarachter kon verschuilen.

In Zolang Het Leuk Is ging Wilfred Genee in gesprek met André van Duin. Wilfred is een grote fan en benoemde hoe ingetogen en rustig André in het dagelijks leven overkomt. Dat leverde een gesprek op over het verschil tussen de man zelf en de opvallende figuren die hij jarenlang speelde.

Lees ook: Andre van Duin: ‘Ik ben een loner’

André valt niet op

Wilfred merkte op dat André geen man is die nadrukkelijk een ruimte binnenkomt. Dat bevestigde André zelf ook: ‘Ik val niet op. Ik ben niet iemand die binnenkomt, ik ben er ook.’ Volgens Wilfred staat dat in sterk contrast met de variant van André die op het podium juist wél binnenkomt.

Tekst gaat verder onder video.

Typetjes als bescherming

Dat verschil heeft volgens André alles te maken met zijn typetjes. ‘Dat waren allemaal natuurlijk aanwezige typetjes, maar die typetjes zijn altijd voor mij een soort bescherming geweest want ik vond altijd: als typetje kan je je veel meer permiteren om te zeggen en doen. Dan wordt je niet zoveel kwalijk genomen.’ De laatste jaren is André vaker als zichzelf naar voren gekomen, iets waar hij best bang voor was. ‘Tot mijn stomme verbazing (…) accepteren mensen dat ook.’

Humor om zichzelf te beschermen

Of er ook iets van hemzelf in die typetjes zat, weet André niet bewust. Wel vond hij het altijd leuk om losertjes en underdogs te spelen. Hij herinnert zich dat hij vroeger gepest werd met zijn rode haar, terwijl hij daar zelf geen problemen mee had: ‘Ik vond altijd dat ik een beetje bevoorrecht was met rood haar want ik wist al heel vroeg dat ik komiek zou worden of grappenmaker en een clown in het circus had rood haar.’ Wanneer mensen zijn haar benoemden, maakte hij daar een grapje over terug. ‘Misschien is het daar geboren. Dat ik dacht: je kan humor gebruiken om jezelf te beschermen.’

Later concludeert André dat hij wellicht ook begon met typetjes omdat Dorus zijn grote voorbeeld was.

Bekijk ook