FC De Kampioenen-Walter Michiels (62) overleden na euthanasie

Tekst: Evelien Berkemeijer

30/04/2026

Walter Michiels is donderdag overleden in het AZ Turnhout na euthanasie. Begin deze maand kreeg de acteur, die bekend werd als Pico Coppens in F.C. De Kampioenen, de diagnose dat hij een ongeneeslijke hersentumor had. Dat schrijft ‘De Standaard’.

In overleg met zijn naasten besloot Walter Michiels zijn lijden niet te rekken. Zijn overlijden volgt op een leven dat werd getekend door roem, persoonlijke moeilijkheden en de laatste jaren ook internering.

Doorbraak als Pico Coppens

Walter brak door als Pico Coppens, de spits in F.C. De Kampioenen. Hij speelde vier seizoenen in de populaire VRT-reeks, tot 1993, aan de zijde van Ann Tuts, die Doortje vertolkte. Aanvankelijk leek de wereld aan zijn voeten te liggen: het duo Pico en Doortje was zowel op het scherm als in het echte leven onafscheidelijk. Maar de roem bleek een zware last voor Walter.

Breuk met de reeks

De breuk met de reeks kwam er na een incident waarbij hij, ‘serieus boven zijn theewater’, weigerde mee te werken aan een repetitie. Marijn Devalck, die Balthasar Boma speelde, wees hem erop dat hij zijn teksten moest debiteren of naar buiten moest gaan. Walter vertrok en keerde nooit meer terug. Het was de laatste keer dat de twee elkaar zagen. Johny Voners, de in 2020 overleden acteur achter Xavier Waterslaeghers, probeerde nog eindeloos op hem in te praten, maar tevergeefs. Devalck noemde hem later ‘een vogel voor de kat’ en zei: ‘Vooral Johny heeft ontzettend vaak met hem gepraat, maar het zette geen zoden aan de dijk. Sterker nog: Walter buitte dat uit en profiteerde van Johny’.

Jaren van problemen

Na zijn ontslag en de breuk met Ann Tuts gleed Walter steeds verder af. De krantenkoppen over zijn acteerprestaties maakten plaats voor berichten over zijn leven in de bossen van Kessel-Lo, zijn aanvaringen met de politie en zijn gedwongen opnames. De laatste jaren van zijn leven waren getekend door internering en een gebrek aan passende opvang in de psychiatrie, waardoor hij zijn dagen noodgedwongen sleet achter de muren van de gevangenissen in Leuven en Merksplas.

Laatste wens ingewilligd

Zijn zus Marianne Michiels plaatst een emotioneel eerbetoon op Facebook. ‘Walter heeft een bewogen leven gekend’, schrijft ze. Ze noemt hem ‘een vrolijke schavuit’ met vele talenten, van tekenen en schilderen tot schrijven, verzamelen en acteren. Begin april 2026 kreeg Walter de diagnose van een ongeneeslijke en snel uitdijende hersentumor. ‘In overleg met de medische staf besloot hij om euthanasie aan te vragen, waardoor hij de dag voor het definitieve afscheid uiteindelijk (theoretisch ‘voorlopig’) als een vrij man naar het ziekenhuis in Turnhout kon verhuizen. Omringd door familie werd zijn laatste wens daar op 30 april om half negen ’s morgens ingewilligd.’ Volgens Marianne vond aan zijn ziektebed ook een laatste verzoening plaats: hij kon ‘de zoon die hij nooit had zien opgroeien nog eenmaal vasthouden’.

Bron: HLN