Imca Marina moest op latere leeftijd opnieuw beginnen: ‘Dat ik niet dood ben neergevallen, is een wonder’
15/07/2026
Imca Marina heeft moeilijke tijden gekend in haar 85-jarige leven. Zo moest ze bijna tien jaar geleden helemaal opnieuw beginnen in Het Gooi. Een wending waar ze met tevredenheid op terugkijkt. ’Ik had niks meer op de bank. Maar mijn zoon zei: ’Ma, je bent nog fit en jong genoeg. Gewoon verdergaan en opnieuw beginnen!’ Ik ben altijd een gelukskind geweest, heb een engel op de schouder. Ook in tijden van armoede.’
Imca Marina had in zekere zin een zorgeloze jeugd, maar is ook deels opgegroeid in de oorlog. ‘Net voordat de oorlog tot een einde kwam, werden er vanuit Delfzijl bommen geschoten op Zuidbroek. Wij hielden ons beneden op de wc schuil. Mijn moeder legde me uit dat als er een bom op ons dak zou vallen, de balken naar beneden zouden komen, maar dat wij in het laagste deel van de boerderij zaten. Dat was heel slim van mijn moeder, om zo vooruit te denken. Ik merkte wel dat ze angstig was. Ik had daar geen last van, ik was eerder koelbloedig, net als mijn vader. En dat ben ik nog steeds, ik ben een pragmatisch persoon. Ondanks de oorlog heb ik de mooiste herinneringen aan mijn jeugd.’
Boerderij in Groningen
Imca was rond de 65 jaar toen ze een boerderij in Groningen kocht. ‘Een prachtig bedrijf, de Vicarie van Midwolde, met zo’n veertien man personeel. Ik dacht: dat doe ik er wel even bij. Mijn voormalige manager Jaap Buijs zei tegen mij: ’Imca, doe dat niet! Je krijgt spijt, want dat komt nooit goed naast het zingen.’ Hij had honderd procent gelijk. Mijn zoon Floris, die economie studeerde, had me ook al gewaarschuwd. Hij zei: ’Ma, doe het niet. Je bent wel creatief, maar hebt hélemaal geen economisch inzicht en je moet wel kunnen rekenen in de horeca.’ Maar ik was eigenwijs, ik dacht: ik doe het wel even. En dat lukte ook, tot op zekere hoogte.’
Opnieuw beginnen
Imca noemt zichzelf een zeer goede gastvrouw. Ze trouwde mensen en was er áltijd voor iedereen. ‘Ik werkte me dood. Dat ik uiteindelijk niet dood ben neergevallen, is een godswonder geweest. Toen ik mijn 14.000 boeken grotendeels moest achterlaten vanwege de verhuizing naar Het Gooi – waar ze een nieuw huis voor me hadden – heeft me dat veel verdriet gedaan. Een eigen bibliotheek was mijn droom en die was nét klaar. De bank, een raadsvrouw en vooral mijn zoon hebben me geweldig geholpen alles goed af te handelen. Maar ik ben toen wel door het oog van de naald gekropen. Na de afwikkeling had ik niks meer op de bank, moest ik weer helemaal opnieuw beginnen.’
Contrast tussen Groningen en Het Gooi
In Het Gooi zit Imca op haar plek. ‘Hier gebeurt het allemaal, het is heel levendig. Groningen is een fantastische provincie met goed volk, maar passief. Toen ik voor het eerst door Blaricum liep, kwamen mensen naar me toe om te zeggen: ’Wat enig, dat u hier woont. En wat een énig hondje heeft u!’ Dat zeiden ze met de aardappel in de keel, weet je wel, zo’n Goois accent. Ik schoot dan altijd bijna in de lach. Ik voelde me meteen welkom. Iedereen heeft hier een hond, je leert elkaar kennen via de honden. Mijn buurt is ook zó leuk. Ik woon helemaal niet luxe, maar het is mooi en ongedwongen. Mijn buren denken ook met me mee, zoals met de vuilnis buitenzetten. Geweldige mensen. In Groningen werd wel gegroet, maar het is over het algemeen een stiller volk. Hoewel mensen hier ook wel op zichzelf kunnen zijn, het duurde wel even voordat ik er echt bijhoorde. Maar als het goed is, is het ook goed. Ik merk dat ik hier rustiger over straat kan.’
Of Imca denkt oud te worden in ’t Gooi? ‘Ik bén oud, lieverd. Je bedoelt vast of ik er ga dementeren en mijn
verstand ga verliezen. Haha! Ja, ik zit erom te lachen, beter dan erom te huilen.’ Lees haar volledige antwoord en de rest van het interview in Weekend editie 29, vanaf 15 juli in de winkels en hier online te bestellen.
Uit andere media
Meer van Redactie
