Column: Mauwen over Amalia’s mouwen

Tekst: Rick Evers

20/09/2026

Deze column komt uit Weekend editie 38.

Korte mouwen tijdens een uitvaart, dat kan écht niet. Tijdens een koninklijke uitvaart al helemaal niet. De reacties op prinses Amalia’s outfit tijdens het afscheid van koning Harald van Noorwegen liegen er niet om. Alsof ze in een minirok verscheen, of een feestelijke glittertop. Niets van dat alles. Onze eerste in lijn koos een keurige jurk met een hoekig design, gecompleteerd met een haarband met voile die ze al eerder droeg, met een tasje en schoenen die ze leende uit haar moeders kast. Dat koningin Rania, vooraan in de rij, niet eens de moeite had genomen om een hoed op te zetten, maar wel haar hippe zonnebril ophield tijdens de wandeling naar de kerk, leek een minder groot drama. Wie bepaalt eigenlijk wat ‘gepast’ is?

Terug naar de vorige grote koninklijke uitvaart in Oslo. Het is 1991 als tal van vorstenhuizen naar de Noorse hoofdstad komt om afscheid te nemen van koning Olav, de vader van koning Harald. De beelden daarvan ogen nu al alsof ze uit een andere wereld komen. De vrouwen in lange japonnen, over de hoed een zwarte sluier. Niet zo’n bescheiden stukje voile dat modieus op de cover van Vogue kan. Zó dik, zó donker en zó lang, dat het gezicht onherkenbaar is en je af moet gaan op de man ernaast om de identiteit van de vrouw te onthullen. Fijne bijkomstigheid: je verdriet kan wat meer verborgen blijven achter het mysterieuze gordijn van kant. Het was toen nog volstrekt vanzelfsprekend.

Wie de beelden naast de uitvaart van september 2026 legt, ziet hoeveel vanzelfsprekendheid van 35 jaar geleden inmiddels is verdwenen. Koningin Sonja droeg nu nog een sluier, maar zelfs die was aanzienlijk minder zwaar en gesloten dan toentertijd. Hier en daar zagen we een stukje voile bij de andere gasten, onder wie kroonprinses Victoria en prinses Amalia, maar de theatrale sluier van toen is uitgefaseerd. De herinnering blijft, door het voile. Geen haan die ernaar kraait. Tijden veranderen. Maar de basis – zwarte kleding, bescheiden sieraden, vele parels – bleef hetzelfde.

Blijkbaar mag de sluier wel zo verdwijnen, zonder dat er geprotesteerd wordt over het schenden van de etiquette. Maar zodra een jonge prinses haar armen niet volledig bedekt, wordt er nadrukkelijk gefronst met wenkbrauwen. Koninklijke etiquette is helemaal niet zo onveranderlijk als we soms doen voorkomen. Wat wij nu als vanzelfsprekend beschouwen, was ooit ook een keuze. De zwarte sluier was ooit een belangrijk onderdeel van de rouwkleding van een vrouw. Inmiddels is het een vrijwel uitgestorven fenomeen. Niemand had van Amalia verwacht dat ze tijdens een uitvaart een zware, zwarte lap over haar gezicht zou trekken. Waarom zouden haar mouwen dan wél aan een regel uit een andere tijd moeten voldoen?

Natuurlijk kun je vinden dat korte mouwen bij een koninklijke uitvaart minder passend zijn. Daar valt over te discussiëren. Een uitvaart vraagt om terughoudendheid en Amalia had als toekomstig koningin bovendien een prominente plaats in de plechtigheid. Maar dat is iets anders dan doen alsof er één onveranderlijke koninklijke dresscode bestaat waaraan zij zich had moeten houden. Zelf zijn de Oranjes het levende bewijs dat die code voortdurend verandert. Wat Beatrix droeg, droeg Juliana niet altijd. Wat Máxima draagt, zou een generatie eerder soms ondenkbaar zijn geweest. Broeken waren in Beatrix’ tijd not done op het paleis, tegenwoordig draagt ze zelf niet anders. En wat Amalia nu draagt, zal over twintig jaar waarschijnlijk niemand meer bijzonder vinden. Wie weet kijken ze in 2064 terug naar de beelden van Haralds uitvaart en vragen ze zich af waarom al die vrouwen eigenlijk nog zwarte jurken droegen. En vinden ze de ophef over Amalia’s mouwen hopeloos achterhaald.

Bestel je Weekend met meer royaltynieuws hier en lees hier meer columns van Rick Evers.