Column: Samen de schouders eronder
22/03/2026
Deze column komt uit Weekend editie 12.
Een beetje ongemakkelijk is het altijd. Tijdens NL Doet zien we Willem-Alexander en Máxima vaak zwoegen tijdens een dagje vrijwilligerswerk. De stal uitmesten, hokken schuren, muren schilderen. Ernaast staan als verslaggever en niet een handje helpen, voelt toch elk jaar weer wat gek. Ook voor de teambuilding zou het zeker niet verkeerd zijn als we na een half uur zouden besluiten om de camera’s, iPhones en blocnotes aan de kant te leggen. En zij de spreekwoordelijke kroon af, die toch altijd voelbaar is als er lenzen op ze gericht zijn. Ongedwongen, met elkaar aan dezelfde klus werken. Gewoon eens over koetjes en kalfjes praten, off the record, zonder cynisme van beide kanten.
Want vaak voelt het alsof wij in hun ogen de vijand zijn. Zij zullen misschien op hun beurt denken dat we hen als de slechteriken zien, in plaats van dat we er met elkaar het beste van maken. Met elkaar, of eigenlijk naast elkaar. Want we – de media en de Oranjes – zitten nu eenmaal niet in hetzelfde schuitje. Dat werd ook weer duidelijk toen prinses Beatrix arriveerde op de kinderboerderij in Amsterdam-Zuidoost. ’Goedemorgen!’ riep een van de collega’s vriendelijk, toen Beatrix vanuit de auto aan kwam lopen, recht op het persbataljon af. Er kwam geen respons. Zou ze haar niet gehoord hebben? ’Goedemorgen!’ probeerde de fotografe nog eens toen de prinses wat dichterbij was. Het bleef stil. We zijn écht haar natuurlijke vijand.
Tijdens een openingsgesprekje over het wel en wee op die plek, kregen de journalisten achterin de ruimte een sneertje van de oud-vorstin toen de koeien in de naastgelegen stal luid begonnen te loeien, alsof ze zich met het gesprek bemoeiden. ’Zijn jullie die herriemakers?’ plaagde ze richting de achterste rij. De koeien, geitjes en varkens waren ondertussen nieuwsgierig naar de fotografen en camera’s die alvast in de stal opgesteld stonden, zodat Beatrix in alle rust het gesprek kon afmaken. Maar toen Beatrix al tikkend met haar stok binnen kwam gebanjerd, vluchtten de dieren naar achteren. ’De pers heeft ze weggejaagd’, reageerde Beatrix met een teleurgestelde blik. Eenmaal buiten, toen ze ezel Jelle een wortel wilde geven, bemerkte ze bij het dier wat spanning. Ongetwijfeld voor de haag van fotografen die best dichtbij stond.
’Ik vind ze ook niet leuk. Maar ik mag het niet hardop zeggen’, lachte de prinses. Even later werkte prinses Beatrix juist even mee, toen een geitje uit de stal naar voren werd gehaald om beter zichtbaar te zijn als zij het diertje de fles geeft. ’Iedereen klaar?’ lachte ze naar de fotografen, alsof ze op het punt stond om het startschot te geven. Aan het eind van de middag werd een groepsfoto gemaakt, zodat alle vrijwilligers een aandenken kregen aan deze bijzondere dag. Na een seconde of tien vond de prinses het welletjes. ’Als het goeie persfotografen zijn, dan is het nu wel gelukt.’ Ik lach er maar om. Zoals ik soms ook erg om mijn lieve grootmoeder kon lachen toen zij 88 was.
Misschien valt er bij de prinses weinig meer te winnen. Maar desondanks is het wellicht een mooi idee voor volgend jaar, als het Oranje Fonds 25 jaar bestaat. NL Doet, waarbij Majesteiten en media met elkaar de schouders eronder zetten, zonder camera’s, zonder meningsverschillen. Even één team.
Bestel je Weekend met meer royaltynieuws hier en lees hier meer columns van Rick Evers.
Foto: Mischa Schoemaker
Uit andere media
