×
AdBlock gedetecteerd!

Beste bezoeker,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op onze website. Dit vinden wij jammer, want de artikelen op onze website zijn mede dankzij deze advertenties gratis te lezen en bekijken. Wil jij een uitzondering maken voor onze website of meer lezen over de wijze waarop wij met advertenties omgaan? Klik dan hier.

Artikelen over Geen categorie

  • Column Marc van der Linden

    Het Zweedse hof stuurde onlangs het volgende communiqué uit: ’Zijne Majesteit De Koning heeft besloten dat de kinderen van Hunne Koninklijke Hoogheden Prins Carl Philip en Prinses Sofia en de kinderen van Hare Koninklijke Hoogheid Prinses Madeleine en de heer Christopher O’Neill geen lid meer zullen zijn van het Koninklijk Huis. Prins Alexander (hertog van Södermanland), prins Gabriel (hertog van Dalarna), prinses Leonore (hertogin van Gotland), prins Nicolas (hertog van Ångermanland) en prinses Adrienne (hertogin van Blekinge) blijven lid van de koninklijke familie en behouden hun titels van hertog en hertogin, die eerder werden verleend door Zijne Majesteit. Ze zullen echter niet langer het predikaat Koninklijke Hoogheid voeren en in de toekomst wordt niet verwacht dat ze taken namens – of voor – het staatshoofd zullen uitvoeren.’ Het was een, naar mijn mening, weinig chique actie van de koning. Je verleent niet eerst iets om het vervolgens weer in te trekken. Ook al zullen die kleintjes tot nu toe nog nooit als ’Koninklijke Hoogheid’ zijn aangesproken, toch lijkt het nu alsof ze ineens tot B-prinsen en B-prinsessen zijn gedegradeerd. Door hun eigen opa nota bene.

  • Column Marc van der Linden

    Er gaat geen dag voorbij of ik lees ’n aantal Engelse kranten. The Daily Mail, The Guardian en The Telegraph zijn daarbij favoriet. Waarom? Omdat ze van een droog plakje begrafeniscake altijd een lekker gebakje weten te maken. En omdat ze supergoed geïnformeerd lijken. Zeker als het om de Britse koninklijke familie gaat, lijken de journalisten geen detail te missen. Alle feiten worden genoemd, inclusief smeuïge finesses. Heeft prinses Anne, die als extreem zuinig bekendstaat, weer eens een ensemble aan dat ze bijna vijftig jaar geleden kocht, dan staan alle foto’s erbij van andere gelegenheden waarbij ze het droeg. En heeft Kate Middleton een ladder in de panty, dan is die ladder vanuit vijf verschillende hoeken gefotografeerd. Sowieso is in een mum van tijd bekend welke designer ze droeg en wat ze ervoor betaald heeft.

  • Column Marc van der Linden

    De critici van Harry en Meghan hebben best een beetje gelijk als ze de hertog en hertogin hypocriet noemen als het gaat om milieu en klimaatbeheersing. De prins meldde onlangs dat hij en zijn vrouw besloten hadden hooguit twee kinderen te nemen om het klimaat en de aarde niet onnodig uit te putten. De 34­-jarige prins deed zijn uitspraken in een gesprek met de 85­-jarige biologe Jane Goodall, bekend van haar onderzoek naar het gedrag van apen. Zij spraken elkaar voor het septembernummer van de Britse editie van Vogue, waarvan Meghan gasthoofdredacteur was. Goodall vroeg Harry of hij sinds de geboorte van Archie anders naar de wereld is gaan kijken. Daarop antwoordde de prins bevestigend. Hij zei dat hij altijd van de natuur heeft gehouden, ook voordat hij aan kinderen dacht. ’Ik heb altijd al het idee gehad dat we deze aarde te leen hebben. Met de intelligentie waar we nu over beschikken, moet het mogelijk zijn deze plek beter achter te laten voor de volgende generatie.’ Mooie woorden. Maar zet de prins die ook om in daden?

  • Ter herinnering aan prinses Christina

    Kun je iemand aardig vinden die zelden aardig doet tegen jou? Ja, kan ik daarop antwoorden. Het gold voor prinses Christina. Ik had op de een of andere manier een zwak voor haar. Ook al vertoonde ze zelden tekenen van vriendelijkheid of zelfs maar hoffelijkheid. Dat laatste is niet conform de wijze waarop de Oranjes met de media omgaan, maar prinses Christina had misschien wel een beetje gelijk. Ze wilde het grootste gedeelte van haar leven géén prinses zijn en al helemaal geen relatie met de media hebben. Dat is haar goed recht natuurlijk.

  • Column Marc van der Linden

    De agenda van Duncan Laurence zal na zijn winst op het Eurovisie Songfestival van afgelopen weekend wel heel snel vollopen. Minimaal heel Europa, maar ook andere landen zijn nu in hem geïnteresseerd. Australië doet immers ook mee aan het Songfestival. Maar ergens in de komende maanden zal hij een uitnodiging ontvangen om op paleis Noordeinde te komen lunchen. Dat hoef ik niet eens na te vragen, want als je na 44 jaar Nederland weer eens aan een overwinning van het Songfestival helpt, dan hóór je gewoon op de eerstvolgende Uitblinkerslunch aanwezig te zijn. De koning en koningin hebben een goede zet gemaakt met het organiseren van de Uitblinkerslunch, waarvoor ze twee of drie keer per jaar 28 Nederlanders uitnodigen op paleis Noordeinde. Het zijn mensen die zich hebben onderscheiden door een bijzondere prestatie in diverse sectoren, zoals sport, cultuur, journalistiek, zorg, vrijwilligerswerk of bedrijfsleven. Willem-Alexander en Máxima willen zo hun erkenning en waardering uitspreken. Onder de genodigden zitten ook altijd de nodige bekende gezichten.

  • Column Marc van der Linden

    Bij terugkeer van vakantie wachtte er een envelop op me van de gemeente Amersfoort. Er zat een aardig kaartje bij van burgemeester Lucas Bolsius, die me een Oranjespeldje stuurde met het speciale beeldmerk dat zijn gemeente heeft laten ontwerpen voor Koningsdag, omdat dit jaar de koninklijke familie daar op bezoek komt. Hij noemde me alleen in de eerste zin ’Oranjefan’ en dan schiet ik altijd in de lach. Waarom toch worden journalisten die zich bezighouden met het Koninklijk Huis nooit genoemd wat ze zijn? We worden royalty-watchers genoemd, vorstenhuis- deskundige of Oranjefan. Zou een politiek verslaggever worden weggezet als een parlementaire fan of een sportjournalist? Ze zouden luidkeels protesteren, en terecht. Ik ben er sinds jaren erg op gebrand dat de groep journalisten die professioneel de Oranjes volgt ook gewoon als journalisten worden behandeld. Ik zal ’t die aardige burgemeester Bolsius niet kwalijk nemen, maar ’Oranjefan’ is natuurlijk de minst juiste benadering.

  • Column Marc van der Linden

    We kunnen wel aannemen dat prins Harry de populairste prins ter wereld is. Zijn verfrissende optredens, de wijze waarop hij gemakkelijk het gesprek aangaat met alles en iedereen, zijn kledingstijl - vaak een trui en een spijkerbroek - en zijn knappe uiterlijk; het is een verademing binnen de Britse royalty, waar strak en stijf nog steeds de boventonen voeren. Zijn broer William was ooit de populairste prins van het Verenigd Koninkrijk, maar dat was voordat de mensen hem in het land hadden meegemaakt. Hoewel ook allesbehalve stijf had hij niet de overrompelende persoonlijkheid die Harry bleek te bezitten. Bovendien kon William zijn haat tegenover de media, die naar zijn mening verantwoordelijk zijn voor het ongelukkige leven én de dood van zijn moeder, niet verbergen. Hij deed niets voor hen en de media dus ook niks voor hem. Sterker nog, hij werd afgeschilderd als een werkschuwe, verwende ijdeltuit. Zijn vrouw Kate deed het iets beter, maar bij de hertogin van Cambridge straalt de afstandelijke koelte soms zelfs van de foto’s af. Zet dat eens af tegen prins Charles en zijn echtgenote Camilla, die zich elke trip volledig lijken te geven en er echt een feestje van willen maken. Ze proeven alles, maken een dansje als dat verwacht wordt en wie bij de prins of de hertogin in de buurt staat, hoort het ene lachsalvo na het andere. Camilla vertelde ooit dat ze na een dag waarin ze een bezoek heeft afgelegd, thuis op de bank stort en dan godzijdank een butler heeft die haar een sterke gin-tonic brengt, omdat ze alle energie kwijt is. ’Het is ontzettend leuk om te doen, maar het is loodzwaar. Na afloop ben je uitgeblust en je hebt minimaal een dag nodig om te herstellen’, aldus Camilla.

  • Column Marc van der Linden

    Het staatsbezoek aan Brunei zal ik om meerdere redenen nooit vergeten. Het Aziatische land, is in tegenstelling tot omliggende landen als Indonesië, Maleisië en Vietnam, geen vakantiebestemming. Het is een eind vliegen en het is er warm en vochtig. Wat ik ervan gezien heb, is het best mooi, hoewel geen Indonesië of Vietnam, al blijft dat natuurlijk een kwestie van smaak. Voor mij was het bezoek onvergetelijk omdat de sultan van Brunei maar weinig staatshoofden ontvangt en we daarom redelijk vrij waren in zijn paleis. Hij gold toen al als een van de rijkste mannen ter wereld en daar was zeker wat van te zien. We liepen langs zijn garage, waarin tientallen peperdure sportauto’s geparkeerd stonden. Maar er was ook veel goedkope kitsch, zoals tl-buizen bij de poorten en plastic palmbomen langs de oprijlaan. Zijn paleis viel op door een verbluffend gebrek aan smaak (althans, naar mijn mening). Het leek meer op een voormalig filiaal van V&D, waarvan de bovenverdiepingen omgetoverd waren tot eet- en verblijfruimtes. De roltrappen en de  flikkerende neonlampen droegen bij aan de warenhuissfeer. Maar goede smaak is niet af te dwingen en moraal en menselijkheid evenmin.