×
AdBlock gedetecteerd!

Beste bezoeker,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op onze website. Dit vinden wij jammer, want de artikelen op onze website zijn mede dankzij deze advertenties gratis te lezen en bekijken. Wil jij een uitzondering maken voor onze website of meer lezen over de wijze waarop wij met advertenties omgaan? Klik dan hier.

Artikelen over Royalty

  • Column Marc van der Linden

    Wie had gedacht dat onze eigen Tweede Kamer beelden van Amalia in haar vrije tijd zou maken en die ook nog zou uitzenden? Elk tv-programma of ieder tijdschrift zou er boze brieven van de Rijksvoorlichtingsdienst over krijgen of zelfs een rechtszaak van de koning. Maar in het bestuurscentrum van het land, waar men beslist over de kosten van de monarchie, zal Willem-Alexander niet zo snel bezwaar maken. Want als dáár de mediacode ter sprake zou komen, zouden parlementsleden weleens kunnen concluderen dat het ministerie van Algemene Zaken onterechte druk uitoefent op de media en daarmee de persvrijheid aantast. Dat ministerie wordt geleid door minister-president Mark Rutte. Hij heeft zich een groot verdediger van de persvrijheid getoond en journalisten verdedigd die onder vuur kwamen te liggen door onthullingen. Daarnaast kunnen we hem gerust een vriend van de monarchie noemen. De Oranjes hebben nog nooit zoveel vrijheid gehad als nu.

  • Column Marc van der Linden

    Monarchieën worden voortdurend met veranderende tijden geconfronteerd. In de afgelopen decennia is er wel erg veel over de koningshuizen heen gekomen. Of het nu een richtmicrofoon – waarmee gesprekken van veraf kunnen worden opgenomen – of internet was, het werd als bedreiging ervaren. Dat is vreemd, want koninklijke familieleden lijken altijd erg geïnteresseerd te zijn in nieuwe ontwikkelingen en ook in toespraken worden de nieuwe tijden zeer gewaardeerd. Zodra het echter bij de monarchie wordt gebruikt, wordt het als een inbreuk beschouwd. Daarom duurde het lang voordat de vorstenhuizen internet omarmden. Er kwamen eerst alleen wat sites met informatie, later aangevuld met een agenda. Inmiddels kunnen er op de meeste sites foto’s worden gedownload van de leden van het Koninklijk Huis. Vroeger moest je die bestellen en had de overheid een eigen winkel waar deze foto’s te koop waren. Ook als informatiebron zijn de koningshuizen nu veel gemakkelijker klaar. Scholieren die ’iets’ met de Oranjes willen doen, worden verwezen naar de site koninklijkhuis.nl of koninklijkeverzamelingen.nl en kunnen daar genoeg vinden om mooie opstellen of presentaties mee te maken. Via Twitter en Instagram wordt op de actualiteit gereageerd of wordt een leuke foto gedeeld.

  • Column Marc van der Linden

    In de jaren 30 van de vorige eeuw was koningin Elizabeth nog een kind. Het populairste lid van de koninklijke familie, haar oom David, was net koning George V – zijn vader en haar grootvader – opgevolgd onder de naam koning Edward VIII. De Britten waren blij met hem. Hij stond dichter bij het volk dan al zijn voorgangers en had in de jaren daarvoor overal ter wereld vrienden gemaakt. En vriendinnen. Edward was een berucht rokkenjager, maar dat was doorgaans wel iets wat men toen bij koningen vond passen. Dat hij een voorkeur voor getrouwde vrouwen had vond men eigenlijk wel slim. Als zo’n vrouw per ongeluk zwanger zou raken, was ze immers getrouwd en was de baby natúúrlijk gewoon van haar echtgenoot. De meeste getrouwde minnaressen hadden ook met medeweten van hun echtgenoten een verhouding met de jonge en knappe David, zoals hij door iedereen werd genoemd. Daarnaast hadden de meeste echtgenoten in de liberale jaren 30 zelf een minnares en werden ze er niet slechter van dat hun vrouw tot de inner circle van de koning behoorde. Maar toen hij koning was, werd Edward smoorverliefd op Wallis Simpson-Warfield, een tweemaal gescheiden Amerikaanse die ook nog eens 40 jaar was, een leeftijd waarop de kans op het stichten van een gezond gezin in die jaren werd uitgesloten.

  • Column Marc van der Linden

    Enige tijd geleden zond de NPO een documentaire uit over het VN-werk van koningin Máxima. Ik heb er naar gekeken omdat ik in de afgelopen jaren op vele reizen mee ben geweest en het vakgebied interessant ben gaan vinden. Maar ook omdat ik er van baalde dat de documentairemakers veel meer mochten dan wij. Omdat je zo dicht op de koningin zit als je meereist, moet je haar ook een bepaalde ruimte geven. Zoals elke moeder wil ze, als ze even vrij is, met haar kinderen facetimen. Als je daarbij in de buurt zit hoef je echt niet weg, dan heb je geluk dat je een inkijkje krijgt in hoe gewoon het gezin van Máxima eigenlijk is. Maar je doet er niks mee. Tenminste, als ik zo’n gesprek met mijn telefoon zou hebben ge lmd en dat in RTL Boulevard zou tonen, dan zou ik waarschijnlijk te horen hebben gekregen dat ik voortaan niet meer welkom zou zijn. Dat had ik nog begrepen ook. Maar in de NPO-docu zat zo’n moment en daarover is totaal geen ophef geweest. Zijn Jeroen Snel van Blauw Bloed of ik dan te braaf? Nee, wij gaan vaker mee en zo’n docuploeg maar één keer. Zij hoeven zich dus niet aan regels en verzoeken te houden omdat ze niet van plan waren nog eens mee te gaan.

  • Column Marc van der Linden

    Soms kunnen tv-interviews wonderen verrichten. Toen koningin Beatrix in de jaren tachtig meer van zichzelf liet zien in een documentaire, vergrootte dat meteen haar populariteit. We zagen haar in haar atelier aan het beeldhouwen, aan het roer van de Groene Draeck, en op vakantie. We hoorden haar zoons zeggen: ’Hoe zwaarder de hoofdpijn, hoe groter de lach.’ Bij koning WillemAlexander ging het op dezelfde manier. De mensen waren lovend over de koning, die zijn emoties had durven tonen in een interview rond zijn vijftigste verjaardag. Een mens op de troon, dat is wat we tegenwoordig willen. Geen wonder dat prins Constantijn toen hij vijftig werd nagenoeg dezelfde vragen kreeg als zijn broer en hij op dezelfde punten – over zijn vader en broer – emoties toonde. Een televisie-interview is echter zeker niet altijd een goede zet.

  • Column Marc van der Linden

    Over een paar weken, op 7 december om precies te zijn, viert prinses Amalia haar zestiende verjaardag. Ik kan me niet herinneren - het is al even geleden - dat er in míjn tijd op een speciale manier bij die leeftijd werd stilgestaan. Je mocht, toen nog, officieel vanaf je zestiende bier en wijn drinken, maar dat mocht ik van mijn ouders daarvoor ook al. Shandy, een mix van 7up en bier, was heel populair op feestjes, en met oud & nieuw kregen we ook altijd een glaasje champagne om mee te proosten. Ik weet niet hoe dat op Huis ten Bosch gaat, maar bij de koninklijke familie vloeit de alcohol - vooral de wijn - rijkelijk, dus ik kan me voorstellen dat tradities daar misschien een grotere rol spelen dan regels en wetten die voortdurend veranderen. Maar er is ook ruimte voor nieuwe tradities en dat zijn de ’sweet sixteen’-feestjes zeker.

  • Column Marc van der Linden

    Het Zweedse hof stuurde onlangs het volgende communiqué uit: ’Zijne Majesteit De Koning heeft besloten dat de kinderen van Hunne Koninklijke Hoogheden Prins Carl Philip en Prinses Sofia en de kinderen van Hare Koninklijke Hoogheid Prinses Madeleine en de heer Christopher O’Neill geen lid meer zullen zijn van het Koninklijk Huis. Prins Alexander (hertog van Södermanland), prins Gabriel (hertog van Dalarna), prinses Leonore (hertogin van Gotland), prins Nicolas (hertog van Ångermanland) en prinses Adrienne (hertogin van Blekinge) blijven lid van de koninklijke familie en behouden hun titels van hertog en hertogin, die eerder werden verleend door Zijne Majesteit. Ze zullen echter niet langer het predikaat Koninklijke Hoogheid voeren en in de toekomst wordt niet verwacht dat ze taken namens – of voor – het staatshoofd zullen uitvoeren.’ Het was een, naar mijn mening, weinig chique actie van de koning. Je verleent niet eerst iets om het vervolgens weer in te trekken. Ook al zullen die kleintjes tot nu toe nog nooit als ’Koninklijke Hoogheid’ zijn aangesproken, toch lijkt het nu alsof ze ineens tot B-prinsen en B-prinsessen zijn gedegradeerd. Door hun eigen opa nota bene.

  • Column Marc van der Linden

    Er gaat geen dag voorbij of ik lees ’n aantal Engelse kranten. The Daily Mail, The Guardian en The Telegraph zijn daarbij favoriet. Waarom? Omdat ze van een droog plakje begrafeniscake altijd een lekker gebakje weten te maken. En omdat ze supergoed geïnformeerd lijken. Zeker als het om de Britse koninklijke familie gaat, lijken de journalisten geen detail te missen. Alle feiten worden genoemd, inclusief smeuïge finesses. Heeft prinses Anne, die als extreem zuinig bekendstaat, weer eens een ensemble aan dat ze bijna vijftig jaar geleden kocht, dan staan alle foto’s erbij van andere gelegenheden waarbij ze het droeg. En heeft Kate Middleton een ladder in de panty, dan is die ladder vanuit vijf verschillende hoeken gefotografeerd. Sowieso is in een mum van tijd bekend welke designer ze droeg en wat ze ervoor betaald heeft.

  • Column Marc van der Linden

    De critici van Harry en Meghan hebben best een beetje gelijk als ze de hertog en hertogin hypocriet noemen als het gaat om milieu en klimaatbeheersing. De prins meldde onlangs dat hij en zijn vrouw besloten hadden hooguit twee kinderen te nemen om het klimaat en de aarde niet onnodig uit te putten. De 34­-jarige prins deed zijn uitspraken in een gesprek met de 85­-jarige biologe Jane Goodall, bekend van haar onderzoek naar het gedrag van apen. Zij spraken elkaar voor het septembernummer van de Britse editie van Vogue, waarvan Meghan gasthoofdredacteur was. Goodall vroeg Harry of hij sinds de geboorte van Archie anders naar de wereld is gaan kijken. Daarop antwoordde de prins bevestigend. Hij zei dat hij altijd van de natuur heeft gehouden, ook voordat hij aan kinderen dacht. ’Ik heb altijd al het idee gehad dat we deze aarde te leen hebben. Met de intelligentie waar we nu over beschikken, moet het mogelijk zijn deze plek beter achter te laten voor de volgende generatie.’ Mooie woorden. Maar zet de prins die ook om in daden?

  • Ter herinnering aan prinses Christina

    Kun je iemand aardig vinden die zelden aardig doet tegen jou? Ja, kan ik daarop antwoorden. Het gold voor prinses Christina. Ik had op de een of andere manier een zwak voor haar. Ook al vertoonde ze zelden tekenen van vriendelijkheid of zelfs maar hoffelijkheid. Dat laatste is niet conform de wijze waarop de Oranjes met de media omgaan, maar prinses Christina had misschien wel een beetje gelijk. Ze wilde het grootste gedeelte van haar leven géén prinses zijn en al helemaal geen relatie met de media hebben. Dat is haar goed recht natuurlijk.