×
AdBlock gedetecteerd!

Beste bezoeker,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op onze website. Dit vinden wij jammer, want de artikelen op onze website zijn mede dankzij deze advertenties gratis te lezen en bekijken. Wil jij een uitzondering maken voor onze website of meer lezen over de wijze waarop wij met advertenties omgaan? Klik dan hier.
Column Marc van der Linden

Column Marc van der Linden

24.12.2019 -

In Engeland verscheen een tijdje geleden een boekje met de titel The Royal Life Of William Tallon. Het was een soort biografie over de favoriete lakei van Elizabeth de koningin­-moeder, de moeder van de huidige Queen. Het leek me een interessant boekje. Een hele biografie over een lakei, dat was nog niet eerder gebeurd. Het is inderdaad een interessant en vermakelijk boekje. Auteur Tom Quinn had allerlei anekdotes opgetekend over de lakei, die officieel Page of the Backstairs (Page van de Achtertrap) werd genoemd omdat hij als enige lakei ook in de koninklijke slaapkamer mocht komen, bijvoorbeeld om Elizabeth een pot thee te brengen. In het Verenigd Koninkrijk worden zulke titels in ere gehouden. William was op zijn dertiende al voor de Britse royals gaan werken. Hij had een piepklein kamertje op Buckingham Palace maar voelde zich er de koning te rijk. Toen hij zijn dienstplicht moest vervullen, moest hij het paleis echter verlaten. Tijdens zijn dienstplicht werd William enkele malen met soldaten betrapt. Dat was de reden dat Buckingham Palace hem niet terugwilde. In Engeland was homoseksualiteit tot 1967 namelijk strafbaar, en in Schotland en Noord­Ierland zelfs respectievelijk tot 2001 en 2002.

Daarop schreef William  een brief naar de moeder van de Queen. Die besloot hem meteen aan te nemen en al snel bleek waarom… ze had bijna alleen maar homo’s in dienst. Zij vond het een prettige gedachte dat de mannen die voor haar werkten nooit ontslag zouden nemen om een gezin te stichten. Met vrouw en kinderen mochten personeelsleden niet inwonen, maar voor homoseksuelen was dat juist ideaal. Bovendien lag Clarence House, de woning van de koningin-­moeder, vlakbij alle parken waar homo’s elkaar toen stiekem ontmoetten. William was een knappe jongen en Elizabeth sr. kreeg al snel een zwak voor hem. Vooral omdat hij een onweerstaanbaar gevoel voor humor had. Hij wist altijd precies welke gast ze bij een lunch – dineren met gasten deed ze zelden – niet leuk had gevonden. Het werd vaste prik dat ze na afloop van een lunch, als de gasten weg waren, naar hem kwam om te vragen wie het bij die gelegenheid was geweest. William antwoordde dan altijd met de stem en een van de stomme opmerkingen van de desbetreffende, wat voor een gierende lach van haar kant zorgde. Ze konden echter ook flink ruzie maken. Koningin Elizabeth was niet blij met de vele homo’s die voor haar moeder werkten. Vooral omdat die regelmatig werden ontdekt in de nachtelijke uurtjes in de parken tijdens ’romantische’ ontmoetingen. Ook William was daar vaak te vinden en werd zelfs een paar keer in elkaar geslagen. Volgens de Queen zouden die verhalen niet altijd uit de pers kunnen worden gehouden, maar haar moeder wilde niets veranderen. ’Als we geen homo’s als lakeien meer aannemen, dan blijft er voor ons zelfbediening over.’ Na die opmerking werd ook koningin Elizabeth minder kritisch…